Jan Nepomucen Gorazdowski
Biografia
Jan Nepomucen Gorazdowski urodził się 9 maja 1896 roku w Sokołowie Podlaskim w rodzinie notariusza Bolesława i Zofii z Krassowskich. W 1914 roku ukończył Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, a następnie studiował przez rok w Szkole Sztuk Pięknych. W czasie nauki należał do tajnego skautingu i Polskich Drużyn Strzeleckich.
W 1915 roku został ewakuowany w głąb Rosji i powołany do służby w armii rosyjskiej. Ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Kijowie i objął dowództwo kompanii w 207 pułku piechoty. We wrześniu 1916 roku został ranny. Od marca 1917 do czerwca 1918 roku był dowódcą kompanii w I Korpusie Polskim na Wschodzie.
W Wojsku Polskim od listopada 1918 roku. Służył w różnych jednostkach, m.in. jako dowódca kompanii w 34 pułku piechoty, adiutant XXX Brygady Piechoty, referent w Oddziale I Dowództwa Okręgu Generalnego I Warszawa. W latach 20. i 30. pełnił funkcje dowódcze i sztabowe, a od lutego 1938 roku był inspektorem PW i WF Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I Warszawa.
We wrześniu 1939 roku dowodził stołecznym harcerskim batalionem Przysposobienia Wojskowego, walcząc w składzie grupy gen. Wilhelma Rückemana, a następnie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga. Po bitwie pod Kockiem przedostał się do Warszawy i od października 1939 roku pełnił funkcję szefa Wydziału I Komendy Okręgu Warszawa-Miasto Służby Zwycięstwu Polski-Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej.
Od 1 lutego 1943 roku był szefem Biura Personalnego w Oddziale I Komendy Głównej AK. W czasie powstania warszawskiego został odcięty na Mokotowie, a po jego upadku ponownie pełnił funkcję szefa Biura Personalnego KG AK do stycznia 1945 roku. Następnie działał w sztabie „Nie” i Delegaturze Sił Zbrojnych.
4 sierpnia 1945 roku został aresztowany, ale zwolniony 12 września. Po ujawnieniu się był zastępcą płk. Jana Mazurkiewicza w Komisji Likwidacyjnej Obszaru Centralnego b. AK. Współprowadził „Bazar Krajowy” w Warszawie. 13 stycznia 1949 roku został ponownie aresztowany i na podstawie fałszywych oskarżeń skazany na 15 lat więzienia. 24 marca 1956 roku zwolniony i zrehabilitowany.
Zmarł 27 marca 1957 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.