Mikołaj Rudnicki
Biografia
Mikołaj Rudnicki urodził się 6 grudnia 1881 roku w Sokołowie Podlaskim. Był synem Zofii z Bałkowców i Szymona Rudnickiego, uczestnika powstania z 1863 roku. Jego bracia - Jan i Michał - również odegrali ważne role: Jan był księdzem zaangażowanym w działalność patriotyczną, a Michał działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Rudnicki był też stryjem muzykolog, prof. Hanny Rudnickiej-Kruszewskiej.
Studiował językoznawstwo indoeuropejskie i słowiańskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po doktoracie w 1908 roku pogłębiał wiedzę lingwistyczną w ośrodkach zagranicznych, m.in. w Kopenhadze, Sztokholmie, Uppsali, Wiedniu, Berlinie i Pradze. Jak zauważył językoznawca Bogdan Walczak, mało kto z ówczesnych językoznawców mógł się poszczycić podobnym wykształceniem.
W 1912 roku habilitował się na podstawie rozprawy "Studia psychofonetyczne. Asymilacja". Od 1911 roku jako docent prywatny wykładał językoznawstwo indoeuropejskie na UJ. Był członkiem Ligi Narodowej. W 1919 roku przyjął propozycję objęcia katedry językoznawstwa indoeuropejskiego i ogólnego na tworzącym się Uniwersytecie Poznańskim.
Na uczelni w Poznaniu włączył się w organizację życia naukowego. Był profesorem od 1919 roku, a w latach 1948-1950 pełnił funkcję dziekana wydziału. Założył i redagował czasopismo „Slavia Occidentalis” (1921-1948). Pełnił też funkcję dyrektora Instytutu Zachodniosłowiańskiego.
Po II wojnie światowej, od 1945 roku, był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Działał w Komisji Ustalania Nazw Miejscowości na terenach Ziem Odzyskanych, za co w 1962 roku otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy. Był również przewodniczącym wojewódzkiego oddziału Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (od 12 października 1945).
Zmarł 28 czerwca 1978 roku w Puszczykowie. Został pochowany na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya w Poznaniu. W 1987 roku odsłonięto tablicę pamiątkową ku jego czci w gmachu Collegium Novum w Poznaniu.