Zdzisław Rozbicki
Biografia
Zdzisław Rozbicki urodził się 6 grudnia 1932 roku w Sokołowie Podlaskim. Ukończył szkołę zawodową w 1951 roku, a następnie Oficerską Szkołę Polityczną w Łodzi, po której promowano go na stopień podporucznika. Służbę wojskową rozpoczął jako zastępca dowódcy baterii ds. politycznych w 62 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej we Wrocławiu.
W latach 1954-1960 kierował klubem żołnierskim w Żarach i Lesznie, gdzie w 1956 roku zdał maturę w wieczorowej szkole średniej. Od 1960 roku pełnił służbę w Komitecie PZPR w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego, początkowo jako instruktor, a od 1961 roku jako starszy instruktor. W tym okresie ukończył dwuletni Kurs Doskonalenia Oficerów w Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie oraz w 1967 roku wyższe studia historyczno-socjologiczne.
W latach 1969-1973 był sekretarzem Komitetu PZPR - zastępcą szefa wydziału politycznego Kwatermistrzostwa ŚOW, a w latach 1973-1975 kierownikiem Ośrodka Nauk Społecznych i Wojskowych. W 1975 roku został szefem Oddziału Propagandy i Agitacji Zarządu Politycznego ŚOW oraz obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1979-1983 pełnił funkcję zastępcy szefa Zarządu Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego WP.
Od listopada 1983 roku do stycznia 1989 roku był szefem Zarządu Politycznego - zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych. 26 września 1985 roku otrzymał nominację na generała brygady, którą wręczono mu w Belwederze 10 października tego samego roku. Był członkiem Komitetu Centralnego PZPR od X Zjazdu w 1986 roku aż do rozwiązania partii w 1990 roku. Od stycznia 1989 do stycznia 1990 roku pełnił funkcję szefa Zarządu Kultury i Oświaty oraz zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP.
W 1989 roku ukończył Wyższy Kurs Akademicki w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. Z dniem 8 maja 1991 roku zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł do rezerwy. Po zakończeniu kariery wojskowej działał społecznie, m.in. jako redaktor naczelny pisma „Nasze Bezpieczeństwo” w latach 1996-2004 oraz wiceprezes Stowarzyszenia Wspierania Bezpieczeństwa Obywateli.
Był autorem kilkuset artykułów i opracowań oraz 19 opowiadań, a także autorem lub współautorem 6 książek. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1986), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978), Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1976) i Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” (1980). Zmarł 25 października 2020 roku we Wrocławiu.