Zdzisław Rozbicki

Generał brygady Wojska Polskiego
06.12.1932 25.10.2020 Sokołów Podlaski

Biografia

Zdzisław Rozbicki urodził się 6 grudnia 1932 roku w Sokołowie Podlaskim. Ukończył szkołę zawodową w 1951 roku, a następnie Oficerską Szkołę Polityczną w Łodzi, po której promowano go na stopień podporucznika. Służbę wojskową rozpoczął jako zastępca dowódcy baterii ds. politycznych w 62 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej we Wrocławiu.

W latach 1954-1960 kierował klubem żołnierskim w Żarach i Lesznie, gdzie w 1956 roku zdał maturę w wieczorowej szkole średniej. Od 1960 roku pełnił służbę w Komitecie PZPR w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego, początkowo jako instruktor, a od 1961 roku jako starszy instruktor. W tym okresie ukończył dwuletni Kurs Doskonalenia Oficerów w Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie oraz w 1967 roku wyższe studia historyczno-socjologiczne.

W latach 1969-1973 był sekretarzem Komitetu PZPR - zastępcą szefa wydziału politycznego Kwatermistrzostwa ŚOW, a w latach 1973-1975 kierownikiem Ośrodka Nauk Społecznych i Wojskowych. W 1975 roku został szefem Oddziału Propagandy i Agitacji Zarządu Politycznego ŚOW oraz obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1979-1983 pełnił funkcję zastępcy szefa Zarządu Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego WP.

Od listopada 1983 roku do stycznia 1989 roku był szefem Zarządu Politycznego - zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych. 26 września 1985 roku otrzymał nominację na generała brygady, którą wręczono mu w Belwederze 10 października tego samego roku. Był członkiem Komitetu Centralnego PZPR od X Zjazdu w 1986 roku aż do rozwiązania partii w 1990 roku. Od stycznia 1989 do stycznia 1990 roku pełnił funkcję szefa Zarządu Kultury i Oświaty oraz zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP.

W 1989 roku ukończył Wyższy Kurs Akademicki w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. Z dniem 8 maja 1991 roku zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł do rezerwy. Po zakończeniu kariery wojskowej działał społecznie, m.in. jako redaktor naczelny pisma „Nasze Bezpieczeństwo” w latach 1996-2004 oraz wiceprezes Stowarzyszenia Wspierania Bezpieczeństwa Obywateli.

Był autorem kilkuset artykułów i opracowań oraz 19 opowiadań, a także autorem lub współautorem 6 książek. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1986), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978), Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1976) i Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” (1980). Zmarł 25 października 2020 roku we Wrocławiu.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Otrzymał nominację na stopień generała brygady (1985)
Pełnił funkcję zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP (1989-1990)
Był członkiem Narodowej Rady Kultury (1989-1991)
Autor lub współautor 6 książek i kilkuset artykułów
Redaktor naczelny pisma „Nasze Bezpieczeństwo” (1996-2004)

Ciekawostki

Był sygnatariuszem porozumienia MON i Zarządu Głównego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich
Współtworzył Oddział Wrocławski Instytutu Badań Naukowych im. gen. dyw. Edwina Rozłubirskiego
Miał syna i dwie córki

Udostępnij